رفتار مِهرآمیز در همه جا و از سوی هرکس و در هر سِنّی زیباست.
آیا تا کنون شده است از دیدن شکنجهی کسی لذت ببریم؟
مگر این که بیمار باشیم.
اما مهربانی را همگان دوست دارند. چرا به مهربانی عادت نمیکنیم؟
دانش همیشه به دانایی نمیانجامد. سازندگان بمبهای ویرانگر یا روانگردانهای آسیب زا و مانند آنها، پزشکانِ بیعاطفه، قاضیانِ بیدادگر و وکیلانِ فریبکار، مهندسانِ متقلب، آموزگارانِ سرد و خشک و سیاستمداران و اقتصاد دانانِ دشمنِ زندگی، همه از دانش بهره مندند.
اما دانایی، شناخت شیوههای مِهرورزی و عشقانگیز نمودنِ پیوندهای فردی و اجتماعی است.
دانایی، روشهای لذت بردن از زیباییها و هنر و طبیعت را میآموزد.
دانایی، تعلیم میدهد که چگونه بخش زلال و کودکانهی جان و دل خویش را تازه و شکوفا نگهداریم و هستیِ خود را از شادیها و تواناییها و نیرومندیهای گوارا سرشار سازیم.
عشق و دوستی ضرورت هستند، نه تجملات. بدون آنها،بشریت نمیتواند زنده بماند...
منشا تمام ناامنی ها فقدان شفقت است.
