بعضی زخم‌ها را با چشم نمی‌شود دید، اما با دل می‌شود فهمید.

بسیاری از ما، چه به عنوان بیمار و چه به عنوان عضو خانواده، زخم‌هایی را از گذشته با خود حمل می‌کنیم؛ زخم‌هایی که از نادیده گرفته شدن، ترس، ناامنی، طرد شدن یا تجربه‌های دردناک زندگی به جا مانده‌اند.

این زخم‌ها اگر شناخته و پذیرفته نشوند، می‌توانند بر احساسات، رفتارها و روابط ما اثر بگذارند و ناخواسته رنج را از نسلی به نسل دیگر منتقل کنند.

آگاهی از این زخم‌ها، سرزنش خود یا دیگران نیست؛ بلکه فرصتی است برای درک عمیق‌تر، مهربانی بیشتر و ساختن روابطی سالم‌تر و آگاهانه‌تر.

بهبودی از جایی آغاز می‌شود که با صداقت به دردهای خود نگاه کنیم و مسئولیت التیام آن‌ها را بپذیریم.