در دوران کودکی، *ساختارهای عصبی* مربوط به
خودتنظیمی هنوز در حال تکامل هستند.
مغز کودک بهدلیل همین *فرایند رشد*، گاهی
اوقات قادر نیست در برابر شدت *هیجانات،
خستگی یا وسوسههای لحظهای* مقاومت کنه.
برای همین طبیعیه که گاهی نتونن جلوی
احساسات، خستگی یا وسوسهها رو بگیرن
مثلاً تصور کن فرزندت با خودش قرار گذاشته آروم
بازی کنه، اما وسط بازی یهو جوگیر میشه یا
عصبانیتش گل میکنه و قبل از اینکه فکر کنه،
واکنش نشون میده.
یا مثلا میدونه خوردن شکلات قبل از غذا
ممنوعه، ولی اونقدر فکر طعمش وسوسه کنندهست که نمیتونه جلوی خودش رو بگیره.
اینها نشانهی بد بودن کودک نیست
بلکه نشانههای *رشد تدریجی* این مهارتها در
مغزش هست
